شاعر در این متن با استفاده از تصاویر زیبا و استعاری، به ارسال هدایای مختلف مانند گل، سنبل، شعر و موسیقی به مکانهای مختلف مانند جنان، هندوستان، و جلفای اصفهان اشاره میکند. او همچنین از خودبینی و شوخطبعی خود سخن میگوید و بیان میکند که بخشی از وجودش را به کل عالم میفرستد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و اشارات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
غزل ۸ - به گلگشت جنان گل میفرستم
به رضوان شاخ سنبل میفرستم ۱
به هندوستان فضل و خلر علم
می موز و قرنفل میفرستم ۲
حدیث خوش به قمری میسرایم
سرود خوش به بلبل میفرستم ۳
به قابوس و به صابی از رعونت
خط و شعر و ترسل میفرستم ۴
ز خودبینی و رعنایی و شوخی است
که جزوی را سوی کل میفرستم ۵
به جلفای صفاهان از سر جهل
شراب صافی و مل میفرستم ۶
به تبت مشک اذفر میگشایم
به ماچین تار کاکل میفرستم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.