خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این متن به ستایش و حیرت در برابر ذات الهی می‌پردازد و بیان می‌کند که خداوند هم علت‌ها را می‌ستاند و هم شفا می‌دهد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به فضل خود، ببخشد و عطا کند.
متن دارای مفاهیم عمیق مذهبی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری کلاسیک ممکن است برای نوجوانان و بزرگسالان جذاب‌تر باشد.
رباعی ۵۹۸ - ای در صفت ذات تو حیران که و مه
ای در صفت ذات تو حیران که و مه
وز هر دو جهان خدمت درگاه تو به ۱
علت تو ستانی و شفا هم تو دهی
یا رب تو به فضل خویش بستان و بده ۲
وز هر دو جهان خدمت درگاه تو به ۱
علت تو ستانی و شفا هم تو دهی
یا رب تو به فضل خویش بستان و بده ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۵۹۷ - ای دل چو فراق یار دیدی خون شو
گوهر بعدی:رباعی ۵۹۹ - اندر شش و چار غایب آید ناگاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
