خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، شاعر از رابطهٔ عاشقانهٔ خود و معشوق به عنوان پرگاری یاد می‌کند که با وجود دو سر (دو نفر)، یک تن (یک روح) هستند. آن‌ها مانند پرگار بر نقطه‌ای روانند و در پایان کار، دوباره به هم می‌پیوندند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ بیشتری داشته باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند پرگار و نقطه، ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
رباعی ۴۸۷ - جانا من و تو نمونهٔ پرگاریم
جانا من و تو نمونهٔ پرگاریم
سر گر چه دو کرده‌ایم یک تن داریم ۱
بر نقطه روانیم کنون چون پرگار
در آخر کار سر بهم باز آریم ۲
سر گر چه دو کرده‌ایم یک تن داریم ۱
بر نقطه روانیم کنون چون پرگار
در آخر کار سر بهم باز آریم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۸۶ - ما طی بساط ملک هستی کردیم
گوهر بعدی:رباعی ۴۸۸ - ما با می و مستی سر تقوی داریم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
