خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از غم و اندوه خود می‌گوید که در بستر غم شب را به سر برده و تمام غمهای جهان را فراموش کرده است. دوستانش درد او را شنیدند، اما تنها یاری که تأثیری بر او گذاشت، کسی بود که واقعاً به حرف‌هایش گوش داد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غم‌انگیز است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نسبتاً بالایی نیاز دارد. همچنین، اشعار کلاسیک فارسی معمولاً برای نوجوانان و بزرگسالان قابل‌درک‌تر هستند.
رباعی ۲۷۷ - زان ناله که در بستر غم دوشم بود
زان ناله که در بستر غم دوشم بود
غمهای جهان جمله فراموشم بود ۱
یاران همه درد من شنیدند ولی
یاری که درو کرد اثر گوشم بود ۲
غمهای جهان جمله فراموشم بود ۱
یاران همه درد من شنیدند ولی
یاری که درو کرد اثر گوشم بود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۷۶ - آن کس که زروی علم و دین اهل بود
گوهر بعدی:رباعی ۲۷۸ - هر چند که جان عارف آگاه بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
