عاشقی که غمش برای همه آشکار بود، حضور او باعث پراکندگی ذهن میشد. در دنیا لحظهای خوشی ندید و گویی تنها لحظه خوش او هنگام مرگ بود.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذاب نباشد.
رباعی ۲۷۵ - عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود
جمعیت او تفرقهٔ خاطر بود ۱
در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست
گویا که دم خوشش دم آخر بود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.