خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در ابتدا از عشق و ناله‌های خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که همسایه‌اش از ناله‌های او ناراحت نشده است. سپس بیان می‌کند که با افزایش درد، ناله‌هایش کمتر شده و این را به آتشی تشبیه می‌کند که وقتی شعله‌ور می‌شود، دود آن کم می‌شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک ادبی بالاتر است.
رباعی ۲۶۸ - اول که مرا عشق نگارم بربود
اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود ۱
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود ۲
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود ۱
واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود
آتش چو همه گرفت کم گردد دود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۶۷ - اول رخ خود به ما نبایست نمود
گوهر بعدی:رباعی ۲۶۹ - رفتم به کلیسیای ترسا و یهود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
