شخصی از روی نیاز به سنبل (نماد زیبایی و عشق) متوسل میشود و از او میخواهد که به او کمک کند. سنبل به او میگوید که به جای نگرانی درباره عمر طولانی، از لحظات لذت ببرد و از عشق و زیبایی لذت ببرد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. این مفاهیم بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالان است که توانایی درک و تحلیل چنین موضوعاتی را دارند.
رباعی ۲۲ - در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم من سودازده را کار بساز ۱
گفتا که لبم بگیر و زلفم بگذار
در عیش خوشآویز نه در عمر دراز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.