خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر عشق و دلدادگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید حتی اگر جانش را از دست بدهد، آرزوی معشوق از دلش نمی‌رود و هر کس از کوی معشوق می‌رود، دلش را آنجا باقی می‌گذارد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل زیبایی‌های ادبی این شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۷۰ - آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت
آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت
از دل هوس روی نکوی تو نرفت ۱
از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت
کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت ۲
از دل هوس روی نکوی تو نرفت ۱
از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت
کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۶۹ - دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۱ - یار آمد و گفت خسته میدار دلت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
