خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این متن به بیان احساس گناه و عجز خود در برابر پروردگار میپردازد و از نبودن رضا، نور و صفای الهی در دل خود شکایت میکند. او بهشت را مشروط به طاعت میداند و از لطف و عطای بیمنتظر الهی میپرسد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی عمیق است که درک آنها به بلوغ فکری و شناختی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات خاص ادبیات عرفانی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
رباعی ۵۹ - من بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست
من بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست
تاریک دلم نور و صفای تو کجاست ۱
ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی
این بیع بود لطف و عطای تو کجاست ۲
تاریک دلم نور و صفای تو کجاست ۱
ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی
این بیع بود لطف و عطای تو کجاست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۵۸ - هر چند به طاعت تو عصیان و خطاست
گوهر بعدی:رباعی ۶۰ - گر طالب راه حق شوی ره پیداست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.