خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری در رثای میرزا شریف احمد است که به توصیف فضایل، هنر، جود و کرم او می‌پردازد. شعر بیانگر غم و اندوه ناشی از فقدان او و انتقالش به عالم آخرت و بهشت است. همچنین، اشاره‌ای به رهایی او از رنج‌های دنیوی و رسیدن به شادی و نعمت ابدی دارد.

متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مرثیه‌ای است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر جذابیت یا درک کافی را نداشته باشد.

مشاهده کامل

شماره ۳۴ - سپهر فضل و هنر آفتاب عز و شرف

سپهر فضل و هنر آفتاب عز و شرف
سحاب جود و کرم میرزا شریف احمد ۱

طراز مسند اجلال بد در این محفل
دریغ و درد که برچیدش آسمان مسند ۲

زدند کوس رحیلش وزین سرای سپنج
به شوق گلشن فردوس خیمه بیرون زد ۳

روان شد و به دل جان رسید یاران را
ز ماتمش الم بیکران غم بی‌حد ۴

ز رنج و محنت دنیا برست و شد به جنان
قرین عشرت جاوید و دولت سرمد ۵

غرض چو رفت ازین بزم و شد به دارالخلد
ز فیض فضل ازل همدم نعیم ابد ۶

نوشت خامه به تاریخ او که از این بزم
نهاد پا به جهان میرزا شریف احمد ۷
وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) قالب: غزل/قصیده/قطعه تعداد ابیات: ۷ ۵۱۴
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۳ - چون خان جهان پناه از دور زمان
گوهر بعدی:شماره ۳۵ - صدهزار افسوس از فخر زمان زینت که بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.