این متن شعری است که در سوگ فردی نیکوکار و زیبا نوشته شده است. شاعر از از دست دادن این شخص که مانند گلی تازه و زیبا بود، ابراز تأسف می‌کند. او اشاره می‌کند که این فرد در طول عمر خود تنها کارهای نیک انجام داد و سرانجام به بهشت رفت. هاتف (شاعر) با بیان تاریخ مرگ او، از رفتنش به سوی بهشت یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، موضوع مرگ و سوگواری ممکن است برای گروه‌های سنی پایین نامناسب باشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند و از زیبایی‌های ادبی آن لذت ببرند.
شماره ۱۷ - حیف از هدیه آن گل رعنا
که پری چهره بود و حور سرشت ۱
حیف از آن تازه گل که بر شاخش
دست گلچین روزگار نهشت ۲
از حریرش لباس بود آخر
بسترش خاک گشت و بالین خشت ۳
رشتهٔ عمر آن یگانه گهر
گردش چرخ بین چگونه برشت ۴
بود تا مزرع جهانش جای
تخم خیرات جاودانی کشت ۵
همه نیکی گزید و نیکی کرد
آری از خوب برنیاید زشت ۶
الغرض چون ازین جهان خراب
سوی گلزار خلد رفت نوشت: ۷
هاتف خسته‌دل به تاریخش
از جهان هدیه شد به سوی بهشت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
