این شعر در سوگ محمدعلی، جوانی که در بهار زندگی از دنیا رفت، سروده شده است. شاعر از ناپایداری دنیا و جفای روزگار شکایت می‌کند و با تصاویر زیبا مانند گلی که نچیده پژمرد، اختری که ناگهان افول کرد، و گوهری که به دریا بازگشت، مرگ زودرس او را توصیف می‌نماید. در پایان، روح محمدعلی را به بهشت می‌فرستد و تاریخ درگذشتش را بر سنگ مزارش حک می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی مانند مرگ، ناپایداری دنیا و معاد است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر دشوار بوده و ممکن است باعث ایجاد سوالات وجودی شود. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و استعاره‌های پیچیده، فهم شعر را برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز می‌کند.
شماره ۲ - از محمدعلی آن گلبن بی‌خار افسوس
که ز دنیا به جوانی به سوی عقبی شد ۱
رفت ناگاه ازین گلشن و ناچید گلی
از جفای فلکش خار اجل برپا شد ۲
شد جوان زین چمن و پیر و جوان را ز غمش
خون دل دم بدم از دیدهٔ خون پالا شد ۳
چرخ دوری زد و شد اختری از خاک بلند
ناگه از دور دگر باز سوی غبرا شد ۴
موجی این بحر زد و گوهری آمد بیرون
ناگه از موج دگر باز سوی دریا شد ۵
روحش آن سدره نشین طایر در تن محبوس
پرفشان زین قفس تنگ سوی طوبی شد ۶
چون ازین غمکده آهنگ جنان کرد ز شوق
مرغ روحش سوی آن روضهٔ روح‌افزا شد ۷
خامه بر لوح مزارش پی تاریخ نوشت
که محمدعلی افسوس که از دنیا شد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
