خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عطار نیشابوری، بیانگر درد و رنج شاعر در جستجوی معشوق گمشده است. او از فراق و دوری معشوق می‌نالد و در پی یافتن راهی برای تسکین درد خود است. شاعر از معشوق به عنوان آفتاب، کیمیا، مرغ رمیده و کشتهٔ غمزه یاد می‌کند و در نهایت، تنها خدا را چاره‌ساز درد خود می‌داند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۶۰ - ای گمشده دل کجات جویم
ای گمشده دل کجات جویم
در دام که مبتلات جویم ۱
دیروز چو آفتاب بودی
امروز چو کیمیات جویم ۲
ای مرغ ز آشیان رمیده
در دامگه بلات جویم ۳
ای کشتهٔ غمزهٔ نکویان
از چشم که خونبهات جویم ۴
ای بیمار ز جان گذشته
کز هر که رسم دوات جویم ۵
گاهی به دوات چاره خواهم
گاهی به دعا شفات جویم ۶
کس چارهٔ درد تو نداند
درمان مگر از خدات جویم ۷
هاتف پی دل فتاده رفتی
ای هر جایی کجات جویم ۸
در دام که مبتلات جویم ۱
دیروز چو آفتاب بودی
امروز چو کیمیات جویم ۲
ای مرغ ز آشیان رمیده
در دامگه بلات جویم ۳
ای کشتهٔ غمزهٔ نکویان
از چشم که خونبهات جویم ۴
ای بیمار ز جان گذشته
کز هر که رسم دوات جویم ۵
گاهی به دوات چاره خواهم
گاهی به دعا شفات جویم ۶
کس چارهٔ درد تو نداند
درمان مگر از خدات جویم ۷
هاتف پی دل فتاده رفتی
ای هر جایی کجات جویم ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹ - مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم
گوهر بعدی:غزل ۶۱ - گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
