غزل ۴۴ - تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود

تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود
غم و اندوه توام در دل و جان خواهد بود ۱

آخر از حسرت بالای تو ای سرو روان
تا کیم خون دل از دیده روان خواهد بود ۲

گفتم آن روز که دیدم رخ او کاین کودک
آفت دین و دل پیر و جوان خواهد بود ۳

رمضان میکده را بست خدا داند و بس
تا ز یاران که به عید رمضان خواهد بود ۴

پا مکش از سر خاکم که پس از مردن هم
به رهت چشم امیدم نگران خواهد بود ۵

هاتف این‌گونه که دارد هوس مغبچگان
بعد ازین معتکف دیر مغان خواهد بود ۶