غزل ۱۸ - ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت

ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت
که اول از دل مجروح من نشان نگذاشت ۱

ز بی‌وفایی گل بود مرغ دل آگاه
از آن به گلبن این گلشن آشیان نگذاشت ۲

ز شوق دیدن آن گل، ستم نگر که شدم
رضا به رخنهٔ دیوار و باغبان نگذاشت ۳

رسید کار به جایی که یار بگذارد
ز لطف بر دل من دستی، آسمان نگذاشت ۴

ز ناز بر دل پیر و جوان در این محفل
کدام داغ که آن نازنین جوان نگذاشت ۵

شکایتی ز سگانت نبود هاتف را
بر آستان تواش جور پاسبان نگذاشت ۶