این شعر بیانگر گذر سریع زندگی و بیاعتباری دنیاست. شاعر با تصاویری مانند خاک بر گور، ابر بهار و سایه مرغان، گذرا بودن زندگی و بیتوجهی به مال و هوسهای دنیوی را نشان میدهد. او تأکید میکند که با وجود رنجهای فراوان، به دیگران آسیبی نرسانده و با قناعت زندگی کردهاست.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'باده' و 'خون جگر' نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
غزل ۱۳۲ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم
ما مرکب ازین رخنه جهاندیم و گذشتیم ۱
چون ابر بهار آنچه ازین بحر گرفتیم
در جیب صدف پاک فشاندیم و گذشتیم ۲
چون سایهٔ مرغان هوا در سفر خاک
آزار به موری نرساندیم و گذشتیم ۳
گر قسمت ما باده، و گر خون جگر بود
ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم ۴
کردیم عنانداری دل تا دم آخر
گلگون هوس را ندواندیم و گذشتیم ۵
هر چند که در دیدهٔ ما خار شکستند
خاری به دل کس نخلاندیم و گذشتیم ۶
فریاد که از کوتهی بازوی اقبال
دستی به دو عالم نفشاندیم و گذشتیم ۷
صد تلخ چشیدیم ز هر بی مزه صائب
تلخی به حریفان نچشاندیم و گذشتیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.