غزل ۱۱۵ - به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم

به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم
تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم ۱

ره گریز نبسته است هیچ کس بر من
اسیر بند گران وفای خویشتنم ۲

چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب
همیشه خانه خراب هوای خویشتنم ۳

سفینه در عرق شرم من توان انداخت
ز بس که منفعل از کرده‌های خویشتنم ۴

ز دستگیری مردم بریده‌ام پیوند
امیدوار به دست دعای خویشتنم ۵

ز بند خصم به تدبیر می‌توان جستن
مرا چه چاره، که زنجیر پای خویشتنم ۶

به اعتبار جهان نیست قدر من صائب
عزیز مصر وجود از نوای خویشتنم ۷