غزل ۱۱۳ - بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم

بیخود ز نوای دل دیوانهٔ خویشم
ساقی و می و مطرب و میخانهٔ خویشم ۱

زان روز که گردیده‌ام از خانه به دوشان
هر جا که روم معتکف خانهٔ خویشم ۲

بی‌داغ تو عضوی به تنم نیست چو طاوس
از بال و پر خویش، پریخانهٔ خویشم ۳

یک ذره دل سختم از اسلام نشد نرم
در کعبه همان ساکن بتخانهٔ خویشم ۴

دیوار من از خضر کند وحشت سیلاب
ویران شدهٔ همت مردانهٔ خویشم ۵

آن زاهد خشکم که در ایام بهاران
در زیر گل از سبحهٔ صد دانهٔ خویشم ۶

صائب شده‌ام بس که گرانبار علایق
بیرون نبرد بیخودی از خانهٔ خویشم ۷