شاعر در این شعر از رنجها و سختیهای زندگی خود میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند 'آزار سوزن'، 'کوه آهن' و 'تیغ برق'، احساسات عمیق خود را بیان میکند. او همچنین به عشق و جذبههای دیوانهوار آن اشاره میکند و از روشنایی دل و ایمان خود سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۱۰ - با تجرد چون مسیح آزار سوزن میکشم
میکشد سر از گریبان ز آنچه دامن میکشم
کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود
این زمان از سایهٔ خود کوه آهن میکشم
دانه در زیرزمین ایمن ز تیغ برق نیست
در خطرگاهی که من چون خوشه گردن میکشم
هر که را آیینه بیزنگ است، میداند که من
از دل روشن چه زین فیروزه گلشن میکشم
در تلافی سینه پیش برق میسازم سپر
دانهای چون مور اگر گاهی ز خرمن میکشم
جذبهٔ دیوانهای صائب به من داده است عشق
سنگ را بیرون ز آغوش فلاخن میکشم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.