شاعر در این شعر از ناکامیها و رنجهای عاطفی خود میگوید. او با تصاویری مانند گل، خار، شبنم، و خون، احساس محرومیت و اندوه خود را بیان میکند و از نرسیدن به آرزوهایش شکایت دارد. چرخ روزگار را مقصر میداند و از بیعدالتی در تقسیم تقدیر گله میکند.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و مفاهیم فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۰۵ - دست در دامن رنگین بهاری نزدم
ناخنی بر دل گلزار چو خاری نزدم ۱
شبنمی نیست درین باغ به محرومی من
که دلم خون شد و بر لاله عذاری نزدم ۲
ساختم چون خیس گرداب به سرگردانی
دست چون موج به دامان کناری نزدم ۳
در شکست دل من چرخ چرا میکوشد؟
سنگ بر شیشهٔ پیمانه گساری نزدم ۴
گشت خرج کف افسوس حنای خونم
بوسه بر پای بلورین نگاری نزدم ۵
به چه تقصیر زرم قسمت آتش گردید؟
خنده چون گل به تهیدستی خاری نزدم ۶
گر چه چون شانه دو صد زخم نمایان خوردم
دست صائب به سر زلف نگاری نزدم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.