غزل ۸۹ - صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس

صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس
صد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس ۱

با تشنگی بساز که در ساغر سپهر
غیر از دل گداخته، آبی ندید کس ۲

طی شد جهان و اهل دلی از جهان نخاست
دریا به ته رسید و سحابی ندید کس ۳

این ماتم دگر، که درین دشت آتشین
دل آب گشت و چشم پر آبی ندید کس ۴

حرفی است این که خضر به آب بقا رسید
زین چرخ دل سیه دم آبی ندید کس ۵

از گردش فلک، شب کوتاه زندگی
زان سان به سر رسید که خوابی ندید کس ۶

از دانش آنچه داد، کم رزق می‌نهد
چون آسمان، درست حسابی ندید کس ۷

صائب به هر که می‌نگرم مست و بیخودست
هر چند ساقیی و شرابی ندید کس ۸