این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیمی مانند عشق، صبر، رهایی از تعلقات دنیوی، و لذتهای معنوی است. شاعر تأکید میکند که برای رسیدن به یار باید سختیها را تحمل کرد، از ناز دنیا گذشت، و در عین مستی هشیار بود. همچنین، او به رهایی از ناموس و نوشیدن جام سرشار از زندگی اشاره میکند و در نهایت، لذت بردن از مواهب زندگی را توصیه مینماید.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند رهایی از ناموس و نوشیدن پیمانههای سرشار نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارد.
غزل ۸۴ - خواری از اغیار بهر یار میباید کشید
ناز خورشید از در و دیوار میباید کشید
عالم آب از نسیمی میخورد بر یکدگر
در سر مستی نفس هشیار میباید کشید
شیشهٔ ناموس را بر طاق میباید گذاشت
بعد ازان پیمانهٔ سرشار میباید کشید
تا درین باغی، به شکر این که داری برگ و بار
برگ میباید فشاند و بار میباید کشید
آب از سرچشمه صائب لذت دیگر دهد
باده را در خانهٔ خمار میباید کشید
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.