این متن شعری با مضامین عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند گذرایی زندگی، تسلیم در برابر تقدیر، بیتعلقی به دنیا، و اهمیت درونبینی میپردازد. شاعر از سبکروحانی سخن میگوید که با جریان زندگی همراه شدهاند و از وابستگیهای دنیوی رها هستند. همچنین، به اهمیت توفیق الهی و تأمل در آثار گذشتگان اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در این متن برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در فهم این مضامین با دشواری روبهرو شوند.
غزل ۷۳ - سبکروان به زمینی که پا گذاشتهاند
بنای خانهبدوشی به جا گذاشتهاند
خوش آن گروه که چون موج دامن خود را
به دست آب روان قضا گذاشتهاند
عنان سیر تو چون موج در کف دریاست
گمان مبر که ترا با تو واگذاشتهاند
مباش در پی مطلب، که مطلب دو جهان
به دامن دل بیمدعا گذاشتهاند
مگر فلاخن توفیق دست من گیرد
که همچو سنگ نشانم به جا گذاشتهاند
چو نی بجو نفس گرم ازان سبکروحان
که برگ را ز برای نوا گذاشتهاند
فغان که در ره سیل سبک عنان حیات
ز خواب، بند گرانم به پا گذاشتهاند
مباش محو اثرهای خود، تماشا کن
که پیشتر ز تو مردان چها گذاشتهاند
دعای صدرنشینان نمیرسد صائب
به محفلی که ترا بیدعا گذاشتهاند
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.