غزل ۶۶ - آبها آیینهٔ سرو خرامان تواند

آبها آیینهٔ سرو خرامان تواند
بادها مشاطهٔ زلف پریشان تواند ۱

رعدها آوازهٔ احسان عالمگیر تو
ابرها چتر پریزاد سلیمان تواند ۲

سروها از طوق قمری سر به سر گردیده چشم
دست بر دل محو شمشاد خرامان تواند ۳

شب‌نشینان عاشق افسانه‌های زلف تو
صبح خیزان واله ی چاک گریبان تواند ۴

سبزپوشان فلک، چون سرو، با این سرکشی
سبزهٔ خوابیدهٔ طرف گلستان تواند ۵

آتشین‌رویان که می‌بردند ازدلها قرار
چون سپند امروز یکسر پایکوبان تواند ۶

چون صدف، جمعی که گوهر می‌فشاندند از دهن
حلقه در گوش لب لعل سخندان تواند ۷

صائب افکار تو دل را زنده می‌سازد به عشق
زین سبب صاحبدلان جویای دیوان تواند ۸