این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند عشق، جدایی، و ناپایداری دنیا میپردازد. شاعر از عشق به معشوق و ناتوانی در رسیدن به او سخن میگوید و از مفاهیمی مانند آیینه، زلف معشوق، و طبیعت برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و انتزاعی آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۵۲ - جویای تو با کعبهٔ گل کار ندارد
آیینهٔ ما روی به دیوار ندارد ۱
در حلقهٔ این زهدفروشان نتوان یافت
یک سبحه که شیرازهٔ زنّار ندارد ۲
هر لحظه به رنگ دگر از پرده بر آیی
دل بردن ما این همه در کار ندارد ۳
از دیدن رویت دل آیینه فرو ریخت
هر شیشه دلی طاقت دیدار ندارد ۴
در هر شکن زلف گرهگیر تو دامیست
این سلسله یک حلقهٔ بیکار ندارد ۵
ما گوشهنشینان چمنآرای خیالیم
در خلوت ما نکهت گل بار ندارد ۶
بلبل ز نظربازی شبنم گلهمند است
مسکین خبر از رخنهٔ دیوار ندارد ۷
پیش ره آتش ننهند چوب خس و خار
صائب حذر از کثرت اغیار ندارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.