غزل ۵۰ - خوش آن که از دو جهان گوشهٔ غمی دارد

خوش آن که از دو جهان گوشهٔ غمی دارد
همیشه سر به گریبان ماتمی دارد ۱

تو مرد صحبت دل نیستی، چه می‌دانی
که سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد ۲

هزار جان مقدس فدای تیغ تو باد
که در گشایش دلها عجب دمی دارد! ۳

لب پیاله نمی‌آید از نشاط به هم
زمین میکده خوش خاک بی‌غمی دارد! ۴

تو محو عالم فکر خودی، نمی‌دانی
که فکر صائب ما نیز عالمی دارد ۵