این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره گناه، توبه و ناامیدی است. او از انتظار بیثمر، شکست توبه و کثرت گناهان خود سخن میگوید و آرزو میکند که هیچکس در چنین وضعیتی قرار نگیرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند گناه و توبه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۴۸ - دنبال دل کمند نگاه کسی مباد
این برق در کمین گیاه کسی مباد ۱
از انتظار، دیدهٔ یعقوب شد سفید
هیچ آفریده چشم به راه کسی مباد ۲
از توبهٔ شکسته، زمین گیر خجلتم
این شیشهٔ شکسته به راه کسی مباد ۳
یا رب که هیچ دیده ز پرواز بی محل
منتپذیر از پر کاه کسی مباد ۴
لرزد دلم ز قامت خم همچو برگ بید
دیوار پیگسسته پناه کسی مباد ۵
در حیرتم که توبه کنم از کدام جرم
بیش از شمار، جرم و گناه کسی مباد ۶
صائب دلم سیاه شد از کثرت گناه
این ابر تیره پردهٔ ماه کسی مباد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.