این شعر از صائب تبریزی بیانگر غم و اندوه عمیق شاعر است که با تصاویر شاعرانهای مانند سیل، مرغ، کهربا، و برگ لاله، احساساتش را بیان میکند. شاعر از عشق، رنج، و ناامیدی سخن میگوید و در نهایت به کنارهگیری از جمع اشاره میکند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم عرفانی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۴ - بار غم از دلم می گلرنگ برنداشت
این سیل هرگز از ره من سنگ برنداشت
از شور عشق، سلسلهجنبان عالمم
مرغی مرا ندید که آهنگ برنداشت
شد کهربا به خون جگر لعل آبدار
از می خزان چهرهٔ ما رنگ برنداشت
یارب شود چو دست سبو، خشک زیر سر!
دستی که در شکستن من سنگ برنداشت
چون برگ لاله گرچه به خون غوطهها زدیم
بخت سیه ز دامن ما چنگ برنداشت
صائب ز بزم عقدهگشایان کناره کرد
ناز نسیم، غنچهٔ دلتنگ برنداشت
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.