این شعر بهار را به عنوان مرهمی برای دلهای خسته توصیف می‌کند و از عناصر طبیعت مانند گل، شکوفه، باد، ابر و برق برای بیان احساسات و تحولات استفاده می‌کند. شاعر از نمادهایی مانند لاله‌های خونین و غنچه‌های در حال شکفتن برای نشان دادن زندگی، رنج و امید بهره می‌برد. در پایان، شاعر مخاطب را به هوشیاری دعوت می‌کند و اشاره می‌کند که باد بهار در آستانه‌ی تحولی بزرگ است.
این شعر دارای مفاهیم نمادین و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عمیق احساسی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۳۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است
گل مومیایی پر و بال شکسته است ۱
شاخ از شکوفه پنبه سرانجام می‌کند
از بهر داغ لاله که در خون نشسته است ۲
وقت است اگر ز پوست بر آیند غنچه‌ها
شیر شکوفه زهر هوا را شکسته است ۳
زنجیریی است ابر که فریاد می‌کند
دیوانه‌ای است برق که از بند جسته است ۴
پایی که کوهسار به دامن شکسته بود
از جوش لاله بر سر آتش نشسته است ۵
افسانهٔ نسیم به خوابش نمی‌کند
از نالهٔ که بوی گل از خواب جسته است؟ ۶
صائب بهوش باش که داروی بیهشی
باد بهار در گره غنچه بسته است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
