این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر درباره نزدیکی مرگ و زندگی، امید و ناامیدی، و دوری و وصال است. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند خزان و بهار، غبار و یار، و شبنم و آفتاب، مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارند.
غزل ۳۱ - به غم نشاط من خاکسار نزدیک است
خزان من چو حنا با بهار نزدیک است ۱
یکی است چشم فرو بستن و گشادن من
به مرگ، زندگیم چون شرار نزدیک است ۲
به چشم کم منگر جسم خاکسار مرا
که این غبار به دامان یار نزدیک است ۳
چه غم ز دوری راه است بیقراران را؟
به موجهای سبکرو کنار نزدیک است ۴
به آفتاب رسید از کنار گل شبنم
به وصل، دیدهٔ شب زندهدار نزدیک است ۵
چو سوخت تشنهلبی دانهٔ مرا صائب
چه سود ازین که به من نوبهار نزدیک است؟ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.