غزل ۲۹ - دیوانهٔ خموش به عاقل برابرست

دیوانهٔ خموش به عاقل برابرست
دریای آرمیده به ساحل برابرست ۱

در وصل و هجر، سوختگان گریه می‌کنند
از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست ۲

دست از طلب مدار که دارد طریق عشق
از پافتادنی که به منزل برابرست ۳

گردی که خیزد از قدم رهروان عشق
با سرمهٔ سیاهی منزل برابرست ۴

دلگیر نیستم که دل از دست داده‌ام
دلجویی حبیب به صد دل برابرست ۵

صائب ز دل به دیدهٔ خونبار صلح کن
یک قطره اشک گرم به صد دل برابرست ۶