غزل ۲۷ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست

حضور دل نبود با عبادتی که مراست
تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست ۱

نفس چگونه برآید ز سینه‌ام بی آه؟
ز عمر رفته به غفلت ندامتی که مراست ۲

ز داغ گمشده فرزند جانگدازترست
ز فوت وقت به دل داغ حسرتی که مراست ۳

اگر به قدر سفر فکر توشه باید کرد
نفس چگونه کند راست، فرصتی که مراست؟ ۴

ز گرد لشکر بیگانه مملکت را نیست
ز آشنایی مردم کدورتی که مراست ۵

چو کوتهی نبود در رسایی قسمت
چرا دراز شود دست حاجتی که مراست؟ ۶

سراب را ز جگر تشنگان بادیه نیست
ز میزبانی مردم خجالتی که مراست ۷

به هم، چو شیر و شکر، سنگ و شیشه می‌جوشد
اگر برون دهم از دل محبتی که مراست ۸

چو غنچه سر به گریبان کشیده‌ام صائب
نسیم راه نیابد به خلوتی که مراست ۹