این متن به توصیف زیباییهای شب مهتابی میپردازد و از عناصری مانند نور ماه، ستارگان، آسمان و زمین پرنور سخن میگوید. همچنین به مفاهیمی مانند بیخودی، سفر درونی و روشنایی راه اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.
غزل ۲۴ - هوا چکیدهٔ نورست در شب مهتاب
ستاره خندهٔ حورست در شب مهتاب ۱
سپهر جام بلوری است پر می روشن
زمین قلمرو نورست در شب مهتاب ۲
زمین زخندهٔ لبریز مه نمکدانی است
زمانه بر سر شورست در شب مهتاب ۳
رسان به دامن صحرای بیخودی خود را
که خانه دیدهٔ مورست در شب مهتاب ۴
بغیر بادهٔ روشن، نظر به هر چه کنی
غبار چشم شعورست در شب مهتاب ۵
براق راهروان است روشنایی راه
سفر ز خویش ضرورست در شب مهتاب ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.