مثنوی

دیده‌ای پاک بین همی باید
تا که حسنش جمال بنماید ۱

حسن جانان به جان توان دیدن
نه به هر دیده آن توان دیدن ۲

ای که خوانی به عشق مغرورم
هیچ عیبم مکن، که معذورم ۳

گر جمال بتم نظاره کنی
بدل سیب دست پاره کنی ۴

گر تو شکل و شمایلش بینی
قد و گیسو حمایلش بینی ۵

همچو من، دل اسیر او شودت
بت پرستیدن آرزو شودت ۶

کیست کو را دو چشم بینا بود
پس رخ خوب او دلش نربود؟ ۷

هیچ کس دیدهٔ بصیر نداشت
که دل و جان به حسن او نگذاشت ۸

از جمالش نمی‌شکیبد دل
می‌برد عقل و می‌فریبد دل ۹

آن لطافت که حسن او دارد
دل صاحبدلان به دام آرد ۱۰

عشق رویش همی کند پیوست
حلقه در گوش عاشقان الست ۱۱