این متن بیانگر عشق عمیق و دردناک شاعر به معشوق است که در آن، شاعر از غم و بلای ناشی از این عشق سخن میگوید و اعلام میکند که حتی اگر این عشق به قیمت جانش تمام شود، باز هم از آن دست نمیکشد. او عشق را حقیقتی میداند که از مجاز به واقعیت تبدیل شده و در نهایت، عشق را راهی برای ترقی و اخلاص میخواند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'قصد جان کردن' ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
مثنوی
وز زمانه غم تو حاصل من ۱
تا دلم باد، مبتلای تو باد
دایما بستهٔ بلای تو باد ۲
دیده را دیدن تو میباید
وگرم قصد جان کنی شاید ۳
دل ما را فراغت از جان است
زندگانی ما به جانان است ۴
عشق، روزی که درد من بفزود
شد حقیقتی اگر مجازی بود ۵
در ترقی است کار ما در عشق
بلکه اخلاص شد ریا در عشق ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.