خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر بیان می‌کند که اگر همدم و مونسی می‌یافت، از دردها و رنج‌هایش کاسته می‌شد. او از آتش درون و سوختن از درد می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر اشک نمی‌ریخت، این دردها غیرقابل تحمل می‌شد.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غم‌انگیز است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۱۵۶ - گر مونس و همدمی دمی یافتمی
گر مونس و همدمی دمی یافتمی
زو چاره و مرهمی همی یافتمی ۱
از آتش دل سوختمی سر تا پای
از دیده اگر نمی نمی‌یافتمی ۲
زو چاره و مرهمی همی یافتمی ۱
از آتش دل سوختمی سر تا پای
از دیده اگر نمی نمی‌یافتمی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۵۵ - ای کاش! بدانمی که من کیستمی؟
گوهر بعدی:رباعی ۱۵۷ - گر من به صلاح خویش کوشان بدمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
