خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات به نفس خود خطاب می‌کند و از تباهی و ناامیدی سخن می‌گوید. او با لحنی سرزنش‌آمیز از نفس خود می‌خواهد که هرچه می‌خواهد انجام دهد، چرا که امیدش نابود شده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، لحن سرزنش‌آمیز و اشاره به ناامیدی می‌تواند برای سنین پایین‌تر سنگین باشد.
رباعی ۱۲۳ - ای نفس خسیس، رو تباهی می‌کن
ای نفس خسیس، رو تباهی می‌کن
تا جان خسته است روسیاهی می‌کن ۱
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی می‌کن ۲
تا جان خسته است روسیاهی می‌کن ۱
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی می‌کن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۲ - خورشید رخا، ز بنده تحویل مکن
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۴ - آخر بدمد صبح امید از شب من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
