شاعر در این ابیات به نفس خود خطاب میکند و از تباهی و ناامیدی سخن میگوید. او با لحنی سرزنشآمیز از نفس خود میخواهد که هرچه میخواهد انجام دهد، چرا که امیدش نابود شده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن سرزنشآمیز و اشاره به ناامیدی میتواند برای سنین پایینتر سنگین باشد.
رباعی ۱۲۳ - ای نفس خسیس، رو تباهی میکن
تا جان خسته است روسیاهی میکن ۱
اکنون چو امید من فگندی بر خاک
خاکت به سر است، هر چه خواهی میکن ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.