شاعر از رنج هجران و عشوههای معشوق شکایت میکند و از او میخواهد که رخسارهاش را نشان دهد تا بتواند جان خود را فدای او کند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به فداکاری و مرگ در راه عشق ممکن است برای گروههای سنی پایین نامناسب باشد.
رباعی ۱۲۰ - تا چند مرا به دست هجران دادن؟
آخر همه عمر عشوه نتوان دادن ۱
رخ باز نمای، تا روان جان بدهم
در پیش رخ تو میتوان جان دادن ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.