شاعر در این متن بیان میکند که همواره صبور و رنجکش است و به دنبال عاشقان نمیرود. او در دو جهان به چیزی دل نمیبندد و با وجود اینکه در آرامش است، خوشحال میباشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مضامین ارتباط برقرار کنند.
رباعی ۱۱۰ - پیوسته صبور و رنجکش میباشم
وندر پی عاشقان ترش میباشم ۱
دل در دو جهان هیچ نخواهم بستن
با آنکه مرا خوش است خوش میباشم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.