شاعر در این بیتها به هوس شراب و ساقی اشاره میکند و امیدوار است با رفتن به میخانه، بتواند دوستی پایدار و همنشینی با یار داشته باشد. او از جام جهاننما به عنوان نمادی از بقا و جاودانگی یاد میکند.
متن شامل مفاهیم نمادین مانند شراب و میخانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا گمراهکننده باشد. همچنین درک عمیقتر این اشعار نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۱۰۴ - در سر هوس شراب و ساقی دارم
تا جام جهان نمای باقی دارم ۱
گر بر در میخانه روم، شاید، از انک
با دوست امید هم وثاقی دارم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.