شاعر در این بیتها از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید و از او میخواهد که با نگاهی لطفآمیز، او را از خطرها نجات دهد. همچنین، ابراز میکند که بدون لطف معشوق، امیدی به زندگی ندارد.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و نیازمند درک ادبیات کلاسیک است که برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است.
رباعی ۹۸ - بی روی تو، ای دوست، به جان در خطرم
در من نظری کن، که ز هر بد بترم ۱
جانا، تو بیک بارگی از من بمبر
کز لطف تو من امید هرگز نبرم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.