در این متن، شاعر از دل به عنوان موجودی یاد میکند که مانند قلم معما مینویسد و مانند فراش خیمههای سودا برپا میکند. همچنین، دل را به پرگاری تشبیه میکند که دور خود میچرخد اما پایهاش ثابت است.
مفاهیم عمیق عرفانی و تمثیلی موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'نقش معما' و 'سراپردهٔ سودا' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۸۷ - ای دل، قلم نقش معما میباش
فراش سراپردهٔ سودا میباش ۱
مانندهٔ پرگار به گرد سر خویش
میگرد و به طبع پای بر جا میباش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.