شاعر از کرم و رحمت خداوند سخن میگوید و بیان میکند که با وجود پیری (موی سفید)، هنوز امیدوار است و از رحمت الهی نوید میگیرد. او اشاره میکند که در نامهی خود به جای موی سفید، چیزی دیگر گذاشته است.
متن دارای مفاهیم عمیق مذهبی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند «موی سفید» نیاز به درک بالاتری از زندگی و پیری دارد.
رباعی ۷۵ - ای از کرمت مصلح و مفسد به امید
وز رحمت تو به بندگان داده نوید ۱
شد موی سفید و من رها کرده نیم
در نامهٔ خود بجای یک موی سفید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.