این متن به انتقاد از افرادی میپردازد که از جنس آب و گل (انسانهای معمولی) هستند، اما خود را بالاتر از دیگران میدانند و با ادعاهای بیاساس، بهانههایی میسازند. آنها هم گوینده رازها هستند و هم شنونده، که نشاندهنده نوعی خودمحوری و ریاکاری است.
متن دارای مفاهیم انتقادی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند این مضامین را تحلیل کنند.
رباعی ۶۱ - یک عالم از آب و گل بپرداختهاند
خود را به میان ما در انداختهاند ۱
خود گویند راز و خود میشنوند
زین آب و گلی بهانه بر ساختهاند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.