در این متن، شاعر از دوست خود میخواهد که به دلِ نیازمندش توجه کند و با لطف خود آن را آرامش بخشد. همچنین اشاره میکند که دل، شایستهٔ این توجه و زیبایی است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۴ - ای دوست، فتاد با تو حالی دل را
مگذار ز لطف خویش خالی دل را ۱
زیبد به جمال،خود بیارایی دل
زیرا که تو بس لایق حالی دل را ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.