غزل ۲۸۸ - بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایی؟ ۱

نظری کن، که به جان آمدم از دلتنگی
گذری کن: که خیالی شدم از تنهایی ۲

گفته بودی که: بیایم، چو به جان آیی تو
من به جان آمدم، اینک تو چرا می‌نایی؟ ۳

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال
عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی ۴

همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب
به که بینم؟ که تویی چشم مرا بینایی ۵

پیش ازین گر دگری در دل من می‌گنجید
جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی ۶

جز تو اندر نظرم هیچ کسی می‌ناید
وین عجب تر که تو خود روی به کس ننمایی ۷

گفتی: «از لب بدهم کام عراقی روزی»
وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی ۸