شاعر در این متن به زیبایی و جمال معشوق اشاره میکند و بیان میدارد که این جمال باعث شور و غوغا در جهان شده است. او خود را سگ درگاه معشوق میداند و از عشق و ارادت خود به معشوق سخن میگوید. همچنین، شاعر اشاره میکند که معشوق همواره در جان او حضور داشته است.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۴۱ - تا تو در حسن و جمال افزودهای
دل ز دست عالمی بربودهای ۱
در جهان این شور و غوغا از چه خاست؟
گر جمال خود به کس ننمودهای ۲
گوی در میدان حسن افگندهای
نیکوان را چاکری فرمودهای ۳
پرده از چهره زمانی دور کن
کافتابی را به گل اندودهای ۴
چون نباشم من سگ درگاه تو؟
چون بدین نام خوشم بستودهای ۵
در جهان بیهوده میجستم تو را
خود تو در جان عراقی بودهای ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.