این شعر از زبان فردی شکستهدل بیان میشود که از درد و رنج عاطفی رنج میبرد و از معشوق (یا خدا) میخواهد با لطف خود به او توجه کند. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف مانند «سنگ»، «تیر غم» و «مرغک شکسته» عمق درد خود را نشان میدهد و ابراز میکند که بدون لطف معشوق، بهبودی ممکن نیست.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند «شکستگی دل» و «غم» نیاز به سطحی از بلوغ ذهنی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۲۳۵ - ای راحت روح هر شکسته
بخشای به لطف بر شکسته ۱
بر جان من شکسته رحم آر
کاشکستهترم ز هر شکسته ۲
پیوسته ز غم شکسته بودم
این لحظه شدم بتر شکسته ۳
ای بار غمت شکسته پشتم
تو رخ ز شکسته برشکسته ۴
بر سنگ مزن تو سینهٔ ما
بیقدر شود گهر شکسته ۵
ای تیر غمت رسیده بر دل
پیکان تو در جگر شکسته ۶
بی لطف تو کی درست گردد؟
جانا دل من به سر شکسته ۷
آمد به درت ندیده رویت
زان شد دل من مگر شکسته ۸
در کوی تو جان سپرد دگر بار
آن مرغک بال و پر شکسته ۹
دل بندهٔ توست در همه حال
گر غمزده است و گر شکسته ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.