غزل ۲۳۳ - مانا دمید بوی گلستان صبح گاه

مانا دمید بوی گلستان صبح گاه
کاواز داد مرغ خوش‌الحان صبحگاه ۱

خوش نغمه‌ای است نغمهٔ مرغان صبح دم
خوش نعره‌ای است نعرهٔ مستان صبحگاه ۲

وقتی خوش است و مرغ دل ار نغمه‌ای زند
زیبد، که باز شد در بستان صبحگاه ۳

از صد نسیم گلشن فردوس خوشتر است
بادی که می‌وزد ز گلستان صبحگاه ۴

در خلد هرچه نسیه تو را وعده داده‌اند
نقد است این دم آنهمه بر خوان صبحگاه ۵

خوش مجلسی است: درد ندیم و دریغ یار
غم میزبان و ما همه مهمان صبحگاه ۶

جانا، بخور ساز درین بزم، تا مگر
خوشبو نشد نسیم گلستان صبحگاه ۷

تا ز آتش فراق دل عاشقی نسوخت
خوشبو کند بخور تو ایوان صبحگاه ۸

خواهی چو صبح سر ز گریبان برآوری
کوته مکن دو دست ز دامان صبحگاه ۹

باشد که قلب ناسرهٔ تو سره شود
می‌سنج نقد خویش به میزان صبحگاه ۱۰

دامان صبح گیر، مگر سر برآورد
صبح امید تو ز گریبان صبحگاه ۱۱

چون دانه‌ای، دل تو که چون جوز غم شده است
انداز پیش مرغ خوش الحان صبحگاه ۱۲

شب خفته ماند بخت عراقی، از آن سبب
محروم شد ز روح فراوان صبحگاه ۱۳