غزل ۲۱۰ - در کف جور تو افتادم، تو دان

در کف جور تو افتادم، تو دان
تن به هجران تو در دادم، تو دان ۱

الغیاث، ای دوست، کز دست جفات
در کف صد گونه بیدادم، تو دان ۲

بر امید آنکه بینم روی تو
لب ببستم، دیده بگشادم، تو دان ۳

دل، که از دیدار تو محروم ماند
بر در لطفت فرستادم، تو دان ۴

سالها جستم، ندیدم روی تو
از طلب اکنون به استادم، تو دان ۵

چون نیم نومید ز امید بهی
بر در امیدت افتادم، تو دان ۶

گر کسی حالم نداند، گو: مدان
از همه عالم چو آزادم، تو دان ۷

می‌گدازد تابش هجرت مرا
بر یخ است ای دوست، بنیادم، تو دان ۸

گر ز نام من همی ننگ آیدت
خود مبر نامم، که من بادم، تو دان ۹

ور همی دانی که شادم ز اندهت
هم به اندوهی بکن شادم، تو دان ۱۰

چند نالم، چون عراقی، در غمت؟
روز و شب در سوز و فریادم، تو دان ۱۱